ZNACZENIE CHOWU I HODOWLI BYDŁA.

  • Chów bydła jest ważnym działem, produkcji gospodarki narodowej, dostarczającym mleko, mięso oraz skóry. Chów bydła jest kierunkiem produkcji zwierzęcej najbardziej związanym z gospodarstwem rolnym. Bydło przetwarza znaczną część produkcji roślinnej doskonale wykorzystując produkty uboczne i odpadki produkcji roślinnej. Obornik i gnojowica uzyskane przy chowie bydła oraz uprawa roślin pastewnych doskonale poprawiają żyzność gleby i wpływają na wzrost plonów.
  • Podstawowe produkty uzyskiwane od bydła stanowi u nas ponad wartości towarowej całej produkcji rolniczej a jeżeli chodzi o udział w wartości całej towarowej produkcji zwierzęcej, produkcja mleka i mięsa wołowego wynosi około 40 procent.

POCHODZENIE l UDOMOWIENIE BYDŁA

  • Pochodzenie bydła nie zostało dotychczas w pełni wyjaśnione. Na podstawie ostatnich wyników badań (nad szczątkami kopalnymi, wizerunkami na ścianach niegdyś zamieszkiwanych jaskiń, nad podaniami ludowymi, prastarymi zapisami itp.) na ogół przyjmuje się, że praprzodkiem bydła domowego jest wymarły już tur wielki. Ponieważ jednak udomowienie bydła nastąpiło przed kilkoma tysiącami lat na bardzo odległych od siebie i różnorodnych terenach — w Azji, Europie i Afryce Północnej — niektórzy uczeni przypuszczają, że na tak rozległych terenach występowało kilka odmian tura.
  • Najwcześniej wymarły tury w Afryce, bo około 1000 lat p.n.e., a najdłużej zamieszkiwały lasy europejskie. Między innymi żyły także w Polsce i uchodziły za królewską zwierzynę łowną. Wiadomo, że ostatni przedstawiciel tego gatunku został zabity w Polsce w Puszczy Jaktorowskiej w 1627 r. Tur był zwierzęciem dużym, wysokości w kłębie nawet do 2 m, o masywnym przedzie, silnych kończynach i potężnych rogach, omaszczeniu ciemnobrunatnym. Samice były nieco mniejsze i o delikatniejszej budowie.
  • Oswajanie, a następnie udomowianie tura trwało wieki i odbywało się prawdopodobnie w różnych częściach świata.
  • Udomowieniem nazywamy całkowite uzależnienie zwierząt od warunków stworzonych im przez człowieka, przystosowanie ich do nich (do żywienia, pielęgnowania, utrzymywania) do tego stopnia, że powrót do warunków pierwotnych wcześniej lub później spowodowałby ich zagładę.
  • Udomowienie bydła nastąpiło bardzo dawno. Na podstawie badań archeologicznych udowodniono, że już około 8 tys. lat temu zajmowano się chowem bydła. Świadczą o tym wykopaliska w środkowej Mezopotamii. Prawdopodobnie bydło udomowiono w celu uzyskania siły pociągowej, a dopiero później wykorzystywano je do produkcji mięsa i mleka.
  • Całkowicie zmienione warunki bytowania w ciągu tych kilku tysięcy lat, jakie upłynęły od udomowienia, spowodowały ogromne zmiany zarówno w wyglądzie bydła, jak i w jego przydatności, w porównaniu z dzikimi przodkami.
  • Obecne bydło jest znacznie mniejsze i o delikatniejszej budowie, odznacza się szybszym tempem rozwoju, wcześniej osiąga dojrzałość fizyczną i płciową, przy czym zanikła u niego sezonowość w rozmnażaniu, charakterystyczna dla zwierząt dzikich. Jeszcze większe zmiany nastąpiły w przydatności użytkowej. Bydło jest lepiej umięśnione, przy czym mięso z niego jest smaczne i soczyste, a mleczność krów rekordzistek dochodzi do 20 tys. kg rocznie, podczas gdy turzyce produkowały tylko tyle mleka, ile potrzeba było do wykarmienia cielęcia.