Znaczenie gospodarcze i ekonomiczne chowu i hodowli trzody chlewnej

Duże zalety użytkowe świń spowodowały, że w wielu krajach, zwłaszcza europejskich, wieprzowina stała się głównym surowcem na rynku mięsnym, a poubojowe produkty uboczne —cennym surowcem dla przemysłu.

Do najważniejszych właściwości użytkowych świń można zaliczyć dużą rozrodczość (płodność i plenność), wczesne dojrzewanie rozpłodowe i rzeźne, szybkie tempo wzrostu i wysoką wydajność rzeźną, a także dużą wartość odżywczą i smakowitość wieprzowiny oraz przydatność poubojowych produktów ubocznych. Zaletą trzody, chlewnej jest także fakt, że stosując przemysłowe mieszanki paszowe, można prowadzić jej chów również poza gospodarstwem rolnym. Przykładem są fermy przemysłowe, prowadzące tucz od kilku do kilkudziesięciu tysięcy sztuk rocznie.

Ujemną cechą trzody chlewnej jest to, że podstawą jej żywienia są ziemniaki i zboże, będące również pokarmem ludzi. Dlatego też występujący w niektórych latach nieurodzaj tych ziemiopłodów powoduje na ogół zmniejszenie produkcji żywca wieprzowego, a przez to podaży wieprzowiny na rynek.

Płodność, czyli liczba prosiąt urodzonych w jednym miocie, wynosi przeciętnie 10-12 szt. Plenność, czyli liczba prosiąt odchowanych w ciągu roku od jednej lochy, w zależności od systemu odchowu może wynosić 16-24 szt. Dojrzałość rozpłodową uzyskują świnie w wieku 7-10 mies., tj. zwykle, przy ciężarze około 100 kg.

Tak więc od młodej lochy przy prawidłowym rozwoju można już w pierwszym roku jej życia uzyskać 8-12 prosiąt, które po upływie 6 mies. mogą osiągnąć ciężar około 100 kg i nadają się do uboju.

Średnie przyrosty prawidłowo żywionych młodych tuczników wynoszą 600-800 g dziennie. Wydajność rzeźna, czyli procentowy stosunek ciężaru przedubojowego do ciężaru tuszy ciepłej, tuczników ubijanych w wieku ponad 6 mies. jest wysoka (około 80%). Mięso z takich tuczników jest smaczne i nadaje się zarówno do bezpośredniego spożycia, jak i do wyrobu trwałych wędlin i konserw.

Trzoda chlewna należy do zwierząt wszystkożernych, o żołądku jednokomorowym, bardzo dobrze wykorzystujących paszę. Szybko rosnące młode tuczniki, o ciężarze 30 do 90 kg, zużywają na l kg przyrostu 3,5-4,0 jedn. ows. natomiast w późniejszym okresie tuczu, do 120 kg, około 4,5 jedn. ows.

Uzyskiwane przy uboju tuczników produkty uboczne skóra, szczecina, jelita, krew są cennymi surowcami dla przemysłu.