Pomieszczenia dla trzody chlewnej

Zdrowie i produkcja trzody chlewnej zależy od warunków panujących w pomieszczeniach, a zwłaszcza od: wilgotności powietrza, temperatury, składu powietrza, oświetlenia. Trzeba zapewnić ciągłą wymianę powietrza dla usunięcia dwutlenku węgla, siarkowodoru, amoniaku i pary wodnej.

Temperatura w chlewni powinna wynosić dla loch 22 °C przy założeniu, że dla prosiąt stosuje się promienniki podczerwieni, zaś dla tuczników 10—18°C (w zależności od ich masy ciała). W tym celu są stosowane kominy wentylacyjne grawitacyjne różnych typów. Komin (kanał), aby prawidłowo działał, musi być wyprowadzony co najmniej l m ponad dachem. Oblicza się, że na 1000 kg żywca kanał powinien mieć przekrój 800 cm2. Powierzchnia okien powinna wynosić dla macior z prosiętami 1/15, a dla tuczników 1/25 powierzchni podłogi. Okna muszą być czyste, aby przepuszczały odpowiednią ilość światła. Powinny być one przytwierdzone przy dolnej krawędzi i otwierane do wewnątrz. Wówczas prąd zimnego powietrza jest kierowany na sufit, a nie na zwierzęta. Ma to szczególne znaczenie w okresie jesiennym i zimowym. Powierzchnia podłogi — legowiska dla tucznika powinna wynosię 0,8 m2 i 35 cm długości korytarza, dla lochy z prosiętami 6 m2.

Trzoda jest bardzo wrażliwa na zimne legowiska i chłód od betonowych ścian. Legowiska dla trzody muszą być wykonane z materiałów o złym przewodnictwie ciepła, dobrze izolowane od źródeł zimna i wilgoci. Najlepsze legowiska są z drewna, cegły “dziurawki", asfaltu kopalnego izolowanego od betonu warstwą papy, a ostatnio coraz częściej wprowadza się chów trzody na podłogach rusztowych. Trzoda wymaga pomieszczeń dobrze przewietrzonych. Wilgotność względna powinna wynosić: dla prosiąt i warchlaków 65-70%, dla młodzieży hodowlanej 70-75%, dla tuczników i loch – nie wyższa niż 80%.

Świnia należy do bardzo czystych zwierząt i trzeba nauczyć ją, w którym miejscu powinna oddawać kał, zazwyczaj jest to jeden z narożników kojca. Metod przyuczania jest bardzo wiele, np. zastawianie trzech narożników a pozostawienie jednego wolnego, wkładanie do planowanej “ubikacji" trochę odchodów.

Okólniki i wybiegi zwłaszcza dla sztuk hodowlanych są niezbędne. Zapewniają zwierzętom prawidłowy rozwój i wzrost. Wielkość okólnika zależy od przeznaczenia, np. dla lochy z prosiętami powinna wynosić 12—15 m2. Zwłaszcza prosiętom należy zapewnić ruch na dużych przestrzeniach i możliwość rycia w darni.

Ogrodzenie okólników można wykonać z drągowiny, rurek metalowych lub z dwóch drutów naelektryzowanych, tzw. pastucha. Nie zaleca się używania siatki, którą trzoda szybko niszczy. Na okólniku należy ustawić “czochradło”, tj. umocowany równolegle do ziemi pień drzewa na dwóch podporach o różnej wysokości, tak aby świnie niezależnie od swej wysokości mogły drapać sobie grzbiety. Zaleca się co kilka lat zmieniać miejsce wybiegów, zaś na okólnikach zmieniać ziemię, jednocześnie dezynfekując ją wapnem lub bardzo głęboko ją przeorywać lub przekopywać. Świnie przebywające na okólnikach muszą mieć możliwość schronienia się w cieniu, w tym celu czasami na okólnikach są budowane daszki lub sadzi się drzewa dające cień.