Typy chlewni, rodzaje kojców, dobór urządzeń technicznych do usuwania odchodów.

POMIESZCZENIA DLA PROSIĄT I WARCHLAKÓW

Prosięta w okresie ssania przebywają częściowo razem z lochą, a częściowo w przeznaczonym dla nich kojcu. W braku oddzielnego kojca dla prosiąt należy wydzielić im część kojca lochy i tu urządzić dla nich legowisko oraz ustawić korytka na paszę i wodę. Legowisko dla prosiąt powinno być ogrzewane, gdyż prosięta wymagają znacznie wyższej temperatury niż lochy. Do. ogrzewania najlepiej nadają się promienniki podczerwieni, gdyż są łatwe w użytkowaniu oraz do demontażu.

Warchlaki odchowuje się najlepiej w tym samym kojcu, w którym przebywały z lochą. Powierzchnia jego wystarcza nawet dla licznych miotów. Do kojca przeznaczonego do odchowu warchlaków należy wstawić dodatkowo jedno lub dwa korytka, aby wszystkie mogły jednocześnie znaleźć przy nich miejsce podczas karmienia. Na jednego warchlaka należy przewidzieć 15 cm brzegu koryta. W pomieszczeniu chłodniejszym, niż wymagają tego warchlaki, należy umieścić nad kojcami po 2-4 promienniki podczerwieni, aby uzyskać optymalną dla nich temperaturę, tj. około 20°C.

Pomieszczenia dla prosiąt i warchlaków muszą być dobrze wietrzone, aby zapobiec tworzeniu się nadmiernej wilgoci, działającej niekorzystnie na ich zdrowie, ale trzeba przy tym starannie zapobiegać bardzo szkodliwym przeciągom.

POMIESZCZENIA DLA TUCZNIKÓW

W gospodarstwach drobnotowarowych tuczniki rzadko są trzymane w specjalnie do tego celu przeznaczonych pomieszczeniach. Bardzo często ten sam kojec służy zarówno do odchowu prosiąt, jak i do tuczu. Powoduje to przeważnie niską obsadę tuczników w kojcu; na l tucznika przypada tam najczęściej 0,8-1,2 m2 powierzchni podłogi, zwykle z powodu małej ilości miejsca przy korycie, którego l tucznik potrzebuje 0,35 m bieżącego.

Kojce dla tuczników mogą być wykonane z drewna lub metalu. Najwygodniejsze w użytkowaniu są kojce z metalowych rurek lub prętów. Usytuowanie kojców w chlewni może być dowolne, należy jednak, zawsze dążyć do tego, aby były one łatwe w użytkowaniu. W zależności od usytuowania drzwi i koryt rozróżnia się trzy główne typy kojców: duński, zwykły i stołówkowy.

KOJCE DUŃSKIE Stosowane są one najczęściej w chlewniach dwurzędowych. Korytarz paszowy usytuowany jest wówczas pośrodku, a wzdłuż niego umieszczone są koryta. Wzdłuż ścian zewnętrznych budynku przebiegają korytarze gnojowe, na które otwierają się drzwiczki kojców, mające szerokość równą szerokości korytarza, czyli około 110 cm. Drzwiczki te trzyma się otwarte, dzięki czemu powierzchnia kojców jest powiększona o tę część korytarza. Tu też przeważnie tuczniki wydalają odchody. Drzwiczki zamykane są na czas mechanicznego usuwania odchodów. Wzdłuż kojców od strony korytarza gnojowego przechodzi kanalik .ściekowy odprowadzający gnojówkę. Kojce te charakteryzuje dobre wykorzystanie powierzchni oraz łatwe użytkowanie. Oddzielenie legowisk korytarzem gnojowym od ściany zewnętrznej budynku zapewnia lepsze oświetlenie i zapobiega w znacznym stopniu zaziębianiu się tuczników.

KOJCE ZWYKŁE . Są one u nas najbardziej rozpowszechnione. W chlewniach z takimi kojcami znajduje się tylko jeden korytarz, używany do zadawania karmy i do wywożenia obornika, czyli paszowo-gnojowy. Wadą kojców zwykłych jest to, że koryta są w nich za krótkie w stosunku do ich powierzchni, a ponadto stwarzają one gorszę warunki higieniczne, gdyż gnojówka spływa do kanału ściekowego znajdującego się pod korytem. Kłopotliwe jest także usuwanie

KOJCE STOŁÓWKOWE. Stosowane są one tylko w dużych, specjalistycznych tuczarniach. Charakterystyczną ich cechą jest to, że kojec wykorzystywany jest wyłącznie jako legowisko, a odpas tuczników odbywa się na korytarzu gnojowo-paszowym, na którym znajdują się koryta. Tuczniki wypuszczane są na korytarz tylko na czas odpasu, który trwa około 20 minut. W tym czasie wydalają one również odchody. Zaletą tych kojców jest dobre wykorzystanie powierzchni paszowej, gdyż na jednym korytarzu paszowo-gnojowym można karmić tuczniki z kilku kojców.

SZAŁASY. W indywidualnych gospodarstwach specjalistycznych uzupełniającym wyposażeniem chlewni mogą być różnej konstrukcji szałasy, umożliwiające dodatkowe prowadzenie sezonowego tuczu świń tanimi zielonkami i innymi paszami gospodarskimi, Szałasy powinny być wyposażone w ciepłe legowiska oraz odpowiednio utwardzoną część okólnika do karmienia tuczników. Powierzchnia legowiska powinna wynosić 0,6-1,0 m2 na tucznika, a długość bieżąca koryta 0,35 m. W pomieszczeniach takich można prowadzić tucz w okresie od maja do końca września, a w wyjątkowo sprzyjających warunkach atmosferycznych — do października.